Monday, 3 Oct 2022

Μεγάλωνα

μεγάλωνα
0 0
Read Time:2 Minute, 47 Second

Ήμουν ένα τίποτα, ίσως μια ιδέα. Με σκέφτηκες και υπήρξα. Με πράξεις με έκανες να ζήσω. Ξεκίνησε το ταξίδι μου…

Ήμουν 3 μηνών και χαμογελούσα όταν μου μιλούσες. Έβγαζα ήχους. 

Στους 8 μήνες άρχισα να λέω τις πρώτες μου συλλαβές. Το όνομά σου δεν ήταν το πρώτο που είπα, αλλά ήθελες πολύ να το ακούσεις, οπότε αυτό θυμάσαι.

Στον 1 χρόνο, μπορούσα να καταλάβω καλύτερα τι λέγατε εσείς οι μεγάλοι. Με κοιτούσατε λες και ήμουν κάτι όμορφο. Μπορεί και να ήμουν.

Μεγάλωνα. Άκουγα, μιλούσα και κινούμουν με μεγαλύτερη ευχέρεια. Τότε ήταν που άρχισα να κοινωνικοποιούμαι λίγο περισσότερο.

Βαριόμουν τα οικογενειακά τραπέζια. Δεν είχε πάντα άλλα παιδιά. Έβρισκα, λοιπόν, τρόπους να παίξω. Όχι πάντα πολύ επιτυχημένους.

Στο σχολείο περνούσα τέλεια. Μου άρεσε πολύ να μαθαίνω νέα πράγματα κάθε μέρα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την κ. Δήμητρα να με διορθώνει όταν έγραψα “νισί” αντί για “νησί”. Έμαθα επίσης ότι η λέξη οικογένεια γράφεται με “ει” μετά το νι.

Τα χρόνια κυλούσαν. Δραστηριότητες, γνώση και πάλι δραστηριότητες. Παιχνίδι, γνωριμίες, αθλητισμός, ξένες γλώσσες, διακοπές. Θυμάσαι που ζήτησα από έναν γνωστό ηθοποιό τον λογαριασμό, επειδή νόμιζα ότι ήταν ο σερβιτόρος; Γελάμε ακόμα με αυτό…

Εν τέλει πέρασα στο πανεπιστήμιο. Το ήθελα πάντα. Ένας πνευματικός χώρος, όπως ιδανικά θα έπρεπε να είναι. Νιώσατε περήφανοι.

Είχα όλα τα εφόδια για να αναπτυχθώ, να εξελιχθώ, να πάρω ρίσκα και να αγαπήσω τη ζωή. Ευχαριστώ γι’ αυτό.

μεγάλωνα

Μια μέρα, όμως, μου είπες κάτι που δεν περίμενα να ακούσω. Κάτι που ήταν έξω από τα όρια της φαντασίας μου. Δεν είσαι η μαμά μου; Τι πάει να πει αυτό; Τι πάει να πει “Είσαι υιοθετημένη”;

Όλες οι αναμνήσεις ταρακουνήθηκαν, όλο το σταθερό υπόβαθρο που είχα γκρεμίστηκε σε λίγα λεπτά. Μέσα από δύο μόνο λέξεις.

Πέρασε λίγος καιρός μέχρι να αρχίσω να το ξανασκέφτομαι. Διένυα ήδη δύσκολη περίοδο και δεν είχα το περιθώριο να με επιβαρύνω με επιπλέον τοξικές σκέψεις.

Έφυγε ο θυμός μου, έφυγε η θλίψη μου. Είδα λογικά. Ήταν μια πράξη αγάπης. Μια πράξη αγάπης που δεν κάνει ο καθένας. Ποιος ξέρει πού θα βρισκόμουν αν δεν επέλεγες να μου δώσεις την αγάπη σου; 

Το συζητήσαμε και με αγκαλιάσατε και οι δύο. Είπατε ότι θέλατε να μου το πείτε καιρό, αλλά περιμένατε να ενηλικιωθώ. Το δέχτηκα. Κι εγώ μάλλον αυτό θα έκανα. 

μεγάλωνα

…Το θέμα ξεχάστηκε. Κι εγώ μεγάλωνα. Μεγάλωνα σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα στη ζωή μου. Τους αγαπούσα και μ’ αγαπούσαν το ίδιο. 

Μια μέρα γνώρισα έναν τύπο. Ο τύπος κατέληξε να είναι ο σύντροφός μου. Και έπειτα ο άντρας μου.

Ζούσαμε ευτυχισμένα, λατρεύαμε ο ένας τον άλλον και ήμασταν σαν μια ψυχή σε δύο σώματα. Τότε κατάλαβα ότι κάθε μορφή αγάπης έχει την δική της δυναμική, αλλά και ότι η αγάπη μπορεί πράγματι να είναι ένα δοχείο που ξεχυλίζει. 

Μεγαλώναμε και θέλαμε να κάνουμε το επόμενο βήμα. Αγαπιόμασταν, ήμασταν καλά οικονομικά και νιώθαμε αμοιβαία ότι είχε έρθει η ώρα να μεγαλώσει η παρέα μας. Είχε έρθει η ώρα για έναν μικρό φιλαράκο. Κατά προτίμηση θα είχε τα μάτια του άντρα μου και θα του έμοιαζε πολύ.

Προσπαθούσαμε επί χρόνια. Και εγώ μεγάλωνα. Ή θα τα παρατούσαμε ή θα βρίσκαμε άλλη λύση. Είχαμε τόση αγάπη να δώσουμε.

40 χρόνια μετά την γέννησή μου. 40 χρόνια μετά τους πρώτους μου χτύπους και την πρώτη μου αναπνοή. Μόνο τότε κατάλαβα πραγματικά την μητέρα μου. Μόνο όταν άκουσα από τον σύζυγό μου να με ρωτάει…

“Καρδιά μου, θέλεις να υιοθετήσουμε;”

About Post Author

Αναστασία Τζημαγιώργη

Γεννήθηκε για να είναι μπερδεμένη. Μια αμφιλεγόμενη ύπαρξη με ενδιαφέροντα όπως η αρθρογραφία, τα βιβλία και οι ανθρώπινες σχέσεις. Λατρεύει τις νέες εμπειρίες, καθώς την βοηθούν στην αναζήτηση-οικοδόμηση της προσωπικής της ταυτότητας.
Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %