Tuesday, 4 Oct 2022

Γενικά και αόριστα

0 0
Read Time:1 Minute, 2 Second

Πάλι εδώ, είναι βράδυ…
Έφτασαν μεσάνυχτα, κοντεύει να ξημερώσει, και ακόμα παλεύω με ένα στυλό, ένα χαρτί, χιλιάδες αναθεματισμένες σημειώσεις στο μυαλό μου.

Γράφω για την ποίηση, σαν να’ σαι εδώ, με σπρέι πάνω σε σκουριασμένα χαλάσματα, και έχω πολλά να πω, και έχω πολλά να γράψω…

Μεσημέριασε, και ούτε στα μισά δεν έφτασα, και πως να φτάσω;
Νερό και αλάτι συναίσθημα και ενοχή, συναίσθημα γιατί σε θέλω όχι συγκεκριμένα, γενικά και αόριστα, ενοχή που δεν σε πείθω, γαμώτο…
Βράδιασε και πάλι και πώς να μην βραδιάσει;
Μέθυσα απ΄ το αντίδωρο να μην σε θέλω, και σε σκέφτομαι νηφάλια, γυρίζω τον κόσμο ανάστα να βρω γωνίτσα να κρυφτώ… κι όλο σε βρίσκω σε πάρκα, σε μνημεία, σε ηλιοβασιλέματα, σε πυλωτές, σε στοές του έρωτα ανήθικες, εκεί που ο έρωτας σε βρίσκει άοπλο, σε βρίζει, σου φωνάζει, σου κρατάει τα χέρια να μην κλείσεις τα αυτιά σου και αρνηθείς την αλήθεια…
Και φτάσαμε στο παρά πέντε, έγινε η αλήθεια ενοχή, και λίγο πριν τον επίλογο, λίγο πριν πέσει η αυλαία και όσο προλαβαίνω, πόσες ενοχές αντέχει μια ποίηση; Και πόση ποίηση αντέχεις;

Πόσα μερόνυχτα αντέχουν να σου μιλάνε, χωρίς να βλέπουν, να ακούνε , να αισθάνονται;

Και πόσα χωρίς γεμίζουν την κενή πραγματικότητα;

Πόσα γενικά;
Πόσα αόριστα;
Πόσα;…

 

Happy
Happy
0 %
Sad
Sad
0 %
Excited
Excited
0 %
Sleepy
Sleepy
0 %
Angry
Angry
0 %
Surprise
Surprise
0 %